IndexKalenderFAQZoekenGebruikerslijstGebruikersgroepenRegistrerenInloggen

Deel | 
 

 Little Bit Of Truth

Ga naar beneden 
AuteurBericht
Matthew Hill
P R I S O N E R

avatar

Aantal berichten : 34
Registratiedatum : 23-03-13
Leeftijd : 23
Woonplaats : Neverland~

Character sheet
Soort: Gevangenen
Liefde: Loverboy, you're playing those hearts like toys, Don't you feel bad, don't you feel bad?
Quote: Well I'm your friend, friends with benefits.

BerichtOnderwerp: Little Bit Of Truth   za maa 23, 2013 11:47 pm

Wear a smile, show respect
WHEN I WAS YOUNGER, YOU NEVER SAID
WHEN I WAS OLDER, I'D FEEL HELPLESS

WHEN I WAS YOUNGER, I USED TO CARE. ABOUT EVERYTHING THAT MY FATHER SAID. WHEN I WAS YOUNGER, YOU EVEN TOLD ME. TO SHOW EVIL, THE UTMOST RESPECT. WHE I WAS YOUNGER, I NEVER THOUGHT. THAT WHEN I WAS OLDER, I'D FIGHT YOUR WARS. WHE I WAS YOUNGER, I ONLY DREAMED. THAT WHEN I GOT OLDER, YOU'D BE PROUD OF ME.

|| SPENCER ||
'Little Bit Of Truth'

Matthew kon het nog steeds niet geloven. Ze gaven hem gratis onderdak voor de vreselijke daden dat hij gedaan had. Met een glimlach op zijn gezicht zat hij op een van de houten bankjes. De onderdak was misschien niet waar iedereen van gedroomd had. Niet alle bewakers waren even leuk, eigenlijk was geen een bewaker leuk. Maar daar gaat het niet op. Hij hoefde zich geen zorgen te maken of hij ergens onderdak had om te overnachten. Niet dat hij dat probleem vaak had. Meestal kon hij tegen een kleine betaling wel in een nacht club overnachten of in een hotelkamer. Maar toch, nu hoefde hij er gewoon niets voor te betalen. hij wreef zachtjes over zijn voor hoofd. Alleen die hoofdpijn. Dat was nog niet helemaal over gegaan. Ach ja, dat zou binnenkort ook wel weer stoppen. De dagen dat hij hier zat was hij al weer vergeten. Lang genoeg om mensen binnen zien te komen en ook lang genoeg om mensen zien te sterven. Al deed Matt dat niet schrikken. Hij had genoeg mensen zien sterven toen hij nog op straat mocht rond zwerven. Ze dachten toch ook niet dat Matthew hier zou blijven. Wat zou er dan nog van zijn naam over blijven? Waar zouden hun ouders hun dochters dan voor waarschuwen? Matthew Hill had lang genoeg op de voor pagina van de kranten gestaan. Maar daar zou hij ook blijven staan. wel als hij de juiste persoon kon vinden. Zo'n nerd die alles doet. Ja zoek maar eens een nerd in de gevangenis. Behoorlijk lastig. Gelukkig had Matthew zelf ook nog wel intelligentie gekregen van zijn ouders. Dat is dan ook wel het enige wat ze goed gedaan hebben. Hij hield zijn hoofd een klein beetje schuin. Een zonnestraal scheen op zijn gezicht waardoor hij zijn ogen dicht moest knijpen. Wat zou hij bedenken om de boel op stelten te zetten. Hij kon natuurlijk flink tegen een bewaker in gaan. Maar daar zou hij niet heel huids van af komen. Eerlijk gezegd zou hij nergens heel huids vanaf komen. Hij kon misschien een gevangenen te grazen nemen. Er liepen hier genoeg die bang waren, omdat ze daadwerkelijk niets gedaan hebben. Al geloofde Matthew dat niet. Iedereen heeft wel iets in zijn leven gedaan waarvoor je gestraft moet worden. Sommige hadden het geluk dat ze hun hele leven vrij mochten lopen, maar die zouden wel branden in de hel uit eindelijk. Matthew kreeg een voor proefje van de hel. Of misschien was dit een waarschuwing, dat als hij dit kon door staan, oud genoeg kon worden en zou sterven hij toch nog in hemel zou komen. Een klein sarcastisch lachje kwam tussen zijn lippen vandaan. Yeah right, hij mag misschien even langs de hemel lopen om te zien hoe leuk iedereen het daar heeft, maar daarna werd hij rechtstreeks naar de hel gestuurd. Niet dat hij echt geloofde in de hemel of in de hel.

Hij was het maar over eens geworden dat hij een gevangenen ging pesten. Of nee, hij kwam op een veel beter idee. Hij ging er geen een pesten. Hij ging hem overhalen. Zoals hij altijd gedaan had, hij ging er een overhalen om iets te doen voor hem. Iets kleins maar. Een uitbraak. Die gevangenen ging hem helpen uitbreken. Hij moest wel uit gaan breken. Hij moest weer terug de straten in. Weer eens laten zien wie hij is en waarom ze hem achter slot en grendel hadden gezet. Maar dit keer zouden ze hem niet te pakken krijgen. Deze keer zou hij iedereen een stap voor zijn. En dan geen kleine stap, nee hij zou er voor zorgen dat er mijlen tussen zaten. Zijn grijns had iets duisters in zich. Maar daar letten hij niet op. Al snel streek hij zijn gezicht glad en zag hij er uit als de buurjongen die naast je had kunnen wonen. Die soms om een kopje suiker kwam vragen omdat zijn moeder dat vergeten te halen was. Die buurjongen die eigenlijk altijd naast je gewoond heeft, waar je wel eens praatje mee maakt. Maar nooit echt zal leren kennen. De buurjongen die je binnen zou laten als hij het aan je zou vragen. Hij stond op van het bankje en ging zijn slachtoffer zoeken die hij hier voor wilde gebruiken. Het moest iemand zijn die er vrij onschuldig uit zag. Een persoon waarvan je niet veel hoorde en waar de bewakers niet snel iets van zouden verdenken. Ja dat ging hem ook niet werken hier. Matthew rolde met zijn ogen en was maar gewoon gaan lopen over de binnen plaats. Uiteindelijk kreeg hij wel iemand in het oog. Matthew was er heilig van overtuigd dat de man ouder moest zijn dan hij, maar niet heel veel ouder. Hij liep op de man af en ging gewoon voor hem staan. Totaal niets bedreigend was Matthew. Had netjes afstand tussen hun gehouden en kwam eigenlijk heel rustig over.
"Goede middag." Sprak hij vrij vriendelijk. Alle gedachtes die hij eerst had, had hij ver naar achteren gestopt. Die zouden pas later van pas komen. Pas als de jongen hem zou vertrouwen. Dan pas zou hij uitleggen waar hij de jongen voor gekozen had. Zoals hij ook met de meisjes had gedaan, waarvan sommige helaas van zijn vermoord.

Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken http://supernaturall.actieforum.com
Spencer Reid
A D M I N

avatar

Aantal berichten : 91
Registratiedatum : 20-03-13
Leeftijd : 20
Woonplaats : Narnia 8D

Character sheet
Soort: Gevangenen
Liefde: Sometimes the hardest part isn't letting go, but rather, learning to start over.
Quote: Look at me. Without a gun I look like a teacher's assistant!

BerichtOnderwerp: Re: Little Bit Of Truth   zo maa 24, 2013 3:14 am


Love looks not with the eyes, but with the mind.


Little Bit Of Truth.

Hij wist zelf al te goed wat hij had gedaan en hij wist ook nog goed waarom hij het had gedaan. Was dat het juiste om te doen? Was het echt nodig om haar te vermoorden? Nee dat was het niet. Er waren genoeg andere manieren geweest om het op te lossen maar hij had voor deze ene keer voor de snelste manier gekozen, een keuze die hem lang zou blijven achtervolgen. Ja Maeve mocht dood zijn. Vermoord zijn maar dan nog had hij haar moordenaar niet mogen doden. het was de domste fout die hij ooit was begaan en nu bevond hij zich in een gevangenis vol met andere gevangenen en sommige die hier misschien wel door zijn schuld zaten, of andere die hem gewoon niet konden hebben door zijn vorige FBI status. Ze dachten dat hij hier zat om te zien hoe het er hier aan toe ging en om een oogje in het zeil te houden maar niets daarvan was waar. Was het maar waar. Hij wenste gewoon dat het zo was. Op dit moment kon hij door velen misschien wel de meest gehate persoon zijn, en daar hadden ze het volste recht op, soort van toch. Hij had gewoon gedaan wat er van hem verwacht werd. Criminelen vangen en opsluiten. Iets waar de Criminelen natuurlijk niet blij mee waren. De eerste dag dat hij hier kwam was had het nieuws zich als een lopend vuurtje verspreid en het had niet lang geduurd voordat elke gevangen zich ervan bewust was dat er hier iemand van de FBI rondliep. Hij mocht blij zijn dat hij nog steeds niemand was tegengekomen die hem echt kende. Die hier zat door Spencer. Misschien zat er hier wel niemand, of misschien was hij die persoon nog niet tegengekomen. Een korte zucht kwam uit de man zijn mond terwijl hij ene pluk haar achter zijn oor streek. De vier muren van de cel waar hij zich in bevond gaven hem echt een krap gevoel, maar waar je ook heen zou gaan, je was altijd omringt door die drie muren. Hij stond recht en wandelde de cel uit richting de binnenplaats. Ook daar was je nog steeds omringt door 4 hekken maar in ieder geval was er iets van frisse lucht. Het enige dat hem wel tegen hield was al het volk dat er stond.

Eenmaal buiten stond hij al meteen stil. Iets voor de in en uitgang waardoor er iemand hem opzij duwde zonder dat de man Spencer zelfs maar één blik gunde, en daar was hij maar blij om ook. In vergelijking met Spencer had de man bijna spieren te veel. Vooral aan zijn armen was het erg. Heel zijn armen waren onder getatoeëerd en het liep verder naar zijn borst maar dat was niet gezien door het shirt dat hij droeg. Ook al had hij de man maar enkele seconden gezien toch wist hij perfect welke tattoo's dat er op zijn armen stonden. Degene die dat het harst op was gevallen wat het gebroken hart. Het had doorns rond het hard en langs één kant stak er een pijl door die in brand stond. De tekst die 'I miss you' spelde maakte het gewoon duidelijk dat hij iemand verloren moest zijn. Aan het hart te zien moest het wel een geliefde zijn, een vriendin waarschijnlijk want hij was niet het type dat op mannen zou vallen. Licht geschrokken keek hij weer voor zich toen er een gedaante voor hem verscheen. Hij zag er niet zo...overbespierd uit als de vorige man. In tegendeel zelfs, de persoon voor Spencer kwam juist ontspannen en op het eerste gezicht zag hij er ook vriendelijk uit. "Goede middag." Spencer probeerde maar een glimlach op zijn gezicht te krijgen, één die er echt niet zo gemeend uit zag als hij had gehoopt. "Hej. Zei hij. Wat kon hij nog meer zeggen? Hij was hier niet degene die een gesprek was aangegaan, dus veel meer kon hij ook niet zeggen. Om toch iets ontspannender over te komen stak hij zijn handen weg in de zakken van zijn broek. Snel nam hij de omgeving in zich op, opzoek naar mensen die op het moment aan het kijken waren. Misschien dat de persoon wel werd uitgedaagd om naar hier te komen om weet ik veel wat te doen. Dat er daarom nu misschien een groepje aan het lachen was maar niemand keek of leek de twee maar in het oog te hebben. Allemaal waren ze bezig met hun eigen zaken. Zijn blik richtte hij dan ook maar snel weer op de persoon die voor hem stond en in de vluchtte bekeek Spencer hem even kort.

TAG:Matthew | WORDS:776 | CREDIT:LESLY

_________________



"It has been said that time heals all wounds. I do not agree.
The wounds remain. In time, the mind, protecting
its sanity, covers them with scar tissue,
and the pain lessens, but it is never gone."

Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken http://alcatraz.actieforum.com
Matthew Hill
P R I S O N E R

avatar

Aantal berichten : 34
Registratiedatum : 23-03-13
Leeftijd : 23
Woonplaats : Neverland~

Character sheet
Soort: Gevangenen
Liefde: Loverboy, you're playing those hearts like toys, Don't you feel bad, don't you feel bad?
Quote: Well I'm your friend, friends with benefits.

BerichtOnderwerp: Re: Little Bit Of Truth   zo maa 24, 2013 10:19 pm

Wear a smile, show respect
WHEN I WAS YOUNGER, YOU NEVER SAID
WHEN I WAS OLDER, I'D FEEL HELPLESS

WHEN I WAS YOUNGER, I USED TO CARE. ABOUT EVERYTHING THAT MY FATHER SAID. WHEN I WAS YOUNGER, YOU EVEN TOLD ME. TO SHOW EVIL, THE UTMOST RESPECT. WHE I WAS YOUNGER, I NEVER THOUGHT. THAT WHEN I WAS OLDER, I'D FIGHT YOUR WARS. WHE I WAS YOUNGER, I ONLY DREAMED. THAT WHEN I GOT OLDER, YOU'D BE PROUD OF ME.

|| SPENCER ||
'Little Bit Of Truth'

Matthew merkte al een ding heel snel op aan de jongen. Hij was niet bepaald spraakzaam. Hij fronste lichtjes zijn wenkbrauwen en volgde zijn blik door de rest van de binnen plaats. De jongen was te slim. Daar kwam Matthew als snel achter zijn korte begroeting hield een af stand tussen hun. Nog al logisch je gaat niet natuurlijk meteen je halve verhaal op tafel gooien bij een begroeting. Maar er bleef een andere afstand tussen hun zitten die waarschijnlijk niet verbroken kon worden. Misschien werkte zijn geweldige gave ook alleen maar op vrouwen. Die waren ook een stuk makkelijker in te pakken als je dat wilde. Je hoefde maar een paar leuke complimentjes te geven, ze misschien een leuke ring of iets anders wat ze altijd wilde hebben van een jongen te geven en ze doen alles wat je maar wilt. Matthew heeft het veelste vaak gezien. Als een meisje iets niet mocht van hun ouders maakte hij altijd het grapje. 'Dan koop ik je van je ouders.' Ze begonnen dan allemaal stom te lachen en zeiden dat het niet kon. Maar ondertussen had hij het wel al gedaan. Een glimlach verscheen op zijn gezicht bij alleen al de gedachten. Het zou geweldig zijn moest hij weer vrij komen, niet dat hij niet wist wat levenslang betekende. Maar iemand voor eeuwig weg douwen is ook wel heel overdreven. Zijn advocaat had nog wel geprobeerd om in hoger beroep te gaan. maar Matthew had het er bij laten zitten. Hij wist dat hij zeker niet vrij kwam door in hoger beroep te gaan. Hij moest iets anders verzinnen om er uit te komen en daar ging hij mensen om hulp vragen. Niet echt zijn stijl mensen om hulp vragen. Maar nu moest hij wel. Er zaten hier meer mensen die er uit wilde. Maar daar moest hij er eerst een paar voor leren kennen. Gewoon een simpel babbeltje maken. Dat was toch niet verboden? Zijn blik stopte bij een bewaker die er nogal breed uit zag. Jammer genoeg was Matthew niet mans genoeg om zijn hand op te steken en te zwaaien. De eerste dag had hij dat gedaan en dat was geen plezierige ervaring.

Matthew richtte zich weer tot de jongen en bekeek die gewoon even. Hij stond er vrij rustig bij. Handen in zijn zakken gewoon een beetje om zich heen kijken. Matthew kon niet met zekerheid zeggen, maar het ontspannen hangen was meer toneel spel dan echt.
"Matthew Hill." Sprak hij nog steeds op dezelfde vriendelijke toon die hij eerder had gebruikt tegen de jongen. Hij stak zijn hand uit naar de jongen als een vriendelijk gebaar. Glimlachte nog even vriendelijk en hoopte maar gewoon dat jongen toe zou happen. Hij wist niet hoe bekend hij was hier, maar voor zo ver hij mensen gezien had, wisten niet veel mensen zijn naam. Maar ja dat gelden ook voor hem. De meeste mensen die hier zaten kende hij ook niet van naam. Het was dan ook niet dat hij elke avond aan de buis gekluisterd zat om naar het nieuws te kijken en alle criminele namen ging opschrijven. Misschien had hij toch beter wel kunnen doen, dan had hij meer geweten over hoe de politie naar hem opzoek was. Alleen zo'n ding had hij die de politie ook gebruikte. Die had hij in zijn auto gemonteerd en daarmee kon hij de zender die de politie gebruikte ontvangen en ook kapen. Hij had ze vaak een andere kant op gestuurd, door zijn stem een beetje aan te passen kon hij ze precies te kant op sturen die hij wilde. Zo kon hij heel vaak nog net weg komen. Maar de laatste keer was hij er gewoon niet op bedacht dat ze hem al onder schot hadden staan voordat hij überhaupt de loods binnen ging. Ze wachten alleen maar dat Matthew het geld ging tellen, waren misschien niet op bedacht dat Matthew het meisje zou vermoorden dat daar was. Als ze dat hadden geweten hadden ze hem wel eerder aangehouden. Zo niet, dan waren zij net zo schuldig als dat hij was. Hij verplaatste zich en ging naast de jongen staan. Mensen waren er niet altijd op bedacht, maar zo kon Matthew dichterbij de man staan. De meeste mensen zagen dat niet, die vonden het irritant als je voor hun te dichtbij stond, maar als je naast iemand ging staan dan stond je altijd dichterbij, want dan viel het niet zo op.

Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken http://supernaturall.actieforum.com
Spencer Reid
A D M I N

avatar

Aantal berichten : 91
Registratiedatum : 20-03-13
Leeftijd : 20
Woonplaats : Narnia 8D

Character sheet
Soort: Gevangenen
Liefde: Sometimes the hardest part isn't letting go, but rather, learning to start over.
Quote: Look at me. Without a gun I look like a teacher's assistant!

BerichtOnderwerp: Re: Little Bit Of Truth   ma maa 25, 2013 4:11 am


Love looks not with the eyes, but with the mind.


Little bit of truth.


Hij had vaak nagedacht over zijn daden en hoe hij het anders had kunnen doen. Hij dacht aan wat hij had gedaan, waarom hij het had gedaan en ook aan hoe teleurgesteld zijn team en vrienden waren. Ze zeiden wel dat ze het begrepen, en ze hadden ook verdriet dat het zo had moeten lopen maar toch bleven ze teleurgesteld, iets dat ze niet konden verbergen, dat kon haast niemand. het feit was dat hij zelf ook teleurgesteld was. Op de rechtbank probeerde zijn team hem nog te verdedigen, ervoor te zorgen dat Spencer niet in de gevangenis zou belanden maar het was mislukt. Hij had een advocaat en ja hij probeerde ook, maar de helft van de tijd was hij niet eens aan het woord geweest, was het enkel Spencer die aan het praten was. Eigenlijk had hij de advocaat niet eens nodig gehad, hij wist zich prima alleen te redden. Hij was zich bewust van al de regels en had de taak van advocaat op zichzelf genomen tot ergernis van de Rechter. Zijn advocaat vond het niet erg, hij dacht toch alleen maar aan het geld dat hij ermee verdiende, met het niets doen. Spencer had de moeiten niet genomen om te gaan liegen want dat kon hij toch niet, dat wist hij van zichzelf. Het had ook geen enkele zin gehad. Hoe je het ook zou draaien of keren hij zou altijd in de gevangenis zijn beland en ergens verwachte hij ook dat hij heel zijn jeugd opnieuw zou gaan meemaken. Het slachtoffer zijn van alles. Al de vieze blikken die hij zou krijgen en al zo vaak had gekregen. Dat was dan ook werkelijk het enige waar dat hij zich echt druk om maakte. Welke gevangenen zou het ook niet leuk vinden om eindelijk eens iemand van de FBI te pesten of voor schud te zetten? Criminelen waren zowiezo al geen fan van de politie laat staan van de FBI. Kort haalde Spencer diep adem om weer uit zijn gedachten te komen en keek de persoon voor hem terug aan. Nee, hij zag er zeker niet uit als iemand onschuldig, ook al had hij die glimlach op zijn gezicht.

"Matthew Hill." stelde de jongen zich voor. Hij stak zijn hand uit als een teken van begroeting en had een vriendelijke glimlach op zijn gezicht. Het was alleen maar de vraag of hij die ook echt bedoelde, of dat het niet één toneel spel was. Wat aarzelend keek hij naar de uitgestoken hand. In plaats van die te schudden haalde hij enkel zijn hand even en stak zijn hand wat op als teken van begroeting. Nee hij was er niet voor om zomaar de eerste de beste een hand te schudden. "Spencer Reid." Stelde Spencer zich op zijn beurt voor. Hij wist maar al te goed wie de persoon voor hem was. Hij stond bekend om de zes moorden die dat hij had gepleegd. Twee ervan waren zijn ouders en de andere vier waren meisjes. Louise Mcfew, Sashia Mcfew, Julia Slowayk, Jasmine Stuward. Zijn ouders waren Jack Hill, Abby Hill. Hij was nu niet bepaald de persoon waar dat je vrienden mee wou worden. Zeker de vrouwen wouden het niet maar ze bleven in zijn mooie praatjes trappen. Spencer zijn houding tegenover de man was meteen veranderd nu hij precies wist wie dat hij was. Hij wist waar hij toe in staat was en waarom hij hier zat. Matthew was niet onschuldig, zeker niet. Hij stak zijn hand maar weer terug in zijn zak. Bijna had Spencer samen met de rest van het team die zaak gekregen, maar toch was het weer doorgegeven aan iemand anders. Misschien dat het maar goed was. Normaal gezien had hij er geen probleem mee om een gesprek te starten, maar wat kon hij in deze situatie zeggen? Meestal als hij een gesprek had met een crimineel was dat niet om een gezellig babbeltje te houden, zekere niet. "Zes doden he?" Begon uit uiteindelijk maar. Hij moest zijn hoofd wat draaien omdat de man naast hem was komen staan. "Jack Hill, Abby Hill, Louise Mcfew, Sashia Mcfew, Julia Slowayk, Jasmine Stuward. Somde hij allemaal op. Spencer besefte zelf eigenlijk niet echt dat dit misschien niet het juiste onderwerp was om over te gaan praten. Het was gewoon in hem opgekomen en hij was er maar meteen over begonnen. Als Matthew het er zelf niet over wou hebben dan ging hij het onderwerp zelf vast wel stilzetten. Op momenten als deze was het zeker handig dat je dingen veel beter kon onthouden dan anderen. Het werkte nu immers in zijn voordeel. Hij wist precies was hij gedaan had maar voor hetzelfde geld wist Matthew ook precies tegen wie hij aan het spreken was. Hij had al een behoorlijke naam hier in de gevangenis in de 6 dagen, 15 uur en 31 minuten dat hij hier nu al zat.

TAG:Matthew | WORDS:8 1 6 | CREDIT:LESLY

_________________



"It has been said that time heals all wounds. I do not agree.
The wounds remain. In time, the mind, protecting
its sanity, covers them with scar tissue,
and the pain lessens, but it is never gone."

Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken http://alcatraz.actieforum.com
Matthew Hill
P R I S O N E R

avatar

Aantal berichten : 34
Registratiedatum : 23-03-13
Leeftijd : 23
Woonplaats : Neverland~

Character sheet
Soort: Gevangenen
Liefde: Loverboy, you're playing those hearts like toys, Don't you feel bad, don't you feel bad?
Quote: Well I'm your friend, friends with benefits.

BerichtOnderwerp: Re: Little Bit Of Truth   wo maa 27, 2013 7:39 am

Wear a smile, show respect
WHEN I WAS YOUNGER, YOU NEVER SAID
WHEN I WAS OLDER, I'D FEEL HELPLESS

WHEN I WAS YOUNGER, I USED TO CARE. ABOUT EVERYTHING THAT MY FATHER SAID. WHEN I WAS YOUNGER, YOU EVEN TOLD ME. TO SHOW EVIL, THE UTMOST RESPECT. WHE I WAS YOUNGER, I NEVER THOUGHT. THAT WHEN I WAS OLDER, I'D FIGHT YOUR WARS. WHE I WAS YOUNGER, I ONLY DREAMED. THAT WHEN I GOT OLDER, YOU'D BE PROUD OF ME.

|| SPENCER ||
'Little Bit Of Truth'

Matthew hield zijn hoofd schuin toen de jongen zijn hand niet aannam en alleen kort zijn hand op stak. Ja hij wist ook wel dat het veel makkelijker was om iemand buiten de gevangenis om zijn vinger te winden. De mensen waren niet zo slim. De mensen die hier zaten kenden elke truc die je uithaalde al, omdat ze het zelf hebben gebruikt of omdat ze er mee in aanraking zijn geweest. Matthew vond het wel jammer dat de man zich niet zo gemakkelijk liet beet nemen. Toch liet het ook weer zien hoe de man was. Hij was slim genoeg om niet zo maar iemand zijn hand aan te pakken. DNA is gemakkelijk te krijgen als je iemand de hand schud. Matthew had het vaak gedaan, iedereen heeft wel eens een haar aan zijn handen zitten, of Matthew gebruikte iets anders waardoor hij DNA kon verkrijgen. Door iemand zijn kleren te stelen of andere dingen. "Spencer Reid." Matthew versmalde zijn ogen. De naam kwam hem bekent voor, maar het liet hem geen belletjes rinkelen. Hij liet kort zijn tanden in zijn onderlip zinken en bekeek de jongen nog eens goed. Waarom kwam de naam hem bekent voor, maar zijn uiterlijk niet. Het was niet dat Matthew een bijzonder geheugen had zoals sommige mensen hadden. Maar hij kon wel zeggen dat hij niet zomaar iemand vergat. Zeker niet als diegene belangrijk was voor later. Uiteindelijk keek hij Spencer weer aan met een vriendelijke glimlach.
"Hay Spencer." Zei hij glimlachend. Misschien kwam hij er later nog wel achter waarom de man zijn naam iets bij Matthew deed rinkelen. Misschien kwam het omdat hij de voornaam eerder had gehoord. Matthew had zoveel namen gehoord dat hij ondertussen soms niet meer wist welke naam bij wie hoorde. Hij maakte zich er dan ook niet heel druk om. "Zes doden he?" Matthew zijn grijns werd breder. Hij wilde dus op die toer gaan. Hem confronteren met de zes doden die hij gepleegd had en de meisjes die hij tot prostitutie had gedwongen? Dat ging niet werken, spijt had Matthew zeker wel. Maar als het moest dan zou hij het zo weer doen. Als hij op vrije voeten zou komen, dan zou hij het zo weer doen. "Jack Hill, Abby Hill, Louise Mcfew, Sashia Mcfew, Julia Slowayk, Jasmine Stuward." Matthew kon het niet laten om even te lachen. Het klonk echt alsof Spencer hem een grap vertelde, zo'n flauwe mop waar je kort even om moest lachen. Hij keek de man aan en knikte.

"Zo te horen heb je, je huiswerk gedaan." Complimenteerde Matthew Spencer. Ja dat waren de meisjes en zijn ouders die hij vermoord had. Zijn ouders omdat het leugenaars waren en omdat ze hem dingen hebben aangedaan die hij niet wilde. Zijn vader had hem vaak genoeg mishandeld en zijn moeder... Daar wilde hij niet eens over na denken. Maar er was genoeg gebeurt waar hij soms nog slapeloze nachten van kon hebben. De meisjes, die heeft hij gewoon om gebracht omdat ze vervelend werden. Ze wilde niet meer doen waar ze mee bezig waren. Wilde niet meer voor Matthew werken en naar de politie stappen als Matthew hen niet liet gaan. Matthew was daar snel klaar mee. Ze moesten naar hem luisteren en niet doen waar ze zelf zin in hadden. Als dat zou gebeuren dan had hij veel eerder in de bak gezeten. Nu had hij zes moorden op zijn geweten. Ach ja het kon altijd erger.
"Ik neem niet aan dat je van elke gevangenen heb bestudeerd en dat je precies weet wat elke gevangenen gedaan heeft. Ik kan het ook fout hebben hoor, daar niet van. Maar waarom juist ik? Waarom weet je juist van mij wat ik gedaan heb en dan is de vraag ook nog, wat weet je precies van mij?" Vroeg Matthew, de vriendelijke toon was er altijd nog gebleven. Hij had geen zin om zijn toon te veranderen. Daarbij er waren vele leugens over Matthew rond gegaan, de meeste had hij zelf vertelt, zodat de waarheid nooit naar voren zou komen. Maar hij was ook wel benieuwd of Spencer wist dat hij elk meisje met verschillende mes steken had neer gestoken en of hij wist dat hij zijn vader vermoord heeft door zijn nek te breken. Matthew had verschillende verhalen rond laten gaan, dus hij was benieuwd welk verhaal Spencer zou vertellen aan hem. Hij keek er bijna naar uit welke woorden de jongen zou opnoemen. Alsof hij aan het wachten was op een gezellig verhaaltje. En nog steeds had hij geen enkele spijt van zijn daden. Zelfs niet toen mevrouw Slowayk hem een monster noemde en hem vroeg of hij het opnieuw zou doen. Die rechtzaak zou hij sowieso nooit vergeten. Zijn advocaat was sukkel geweest en boeide hem ook niet of Matthew in de gevangenis zou komen of niet. Matthew kon het ook niet veel schelen, hij zou er wel weer uitkomen.

Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken http://supernaturall.actieforum.com
Spencer Reid
A D M I N

avatar

Aantal berichten : 91
Registratiedatum : 20-03-13
Leeftijd : 20
Woonplaats : Narnia 8D

Character sheet
Soort: Gevangenen
Liefde: Sometimes the hardest part isn't letting go, but rather, learning to start over.
Quote: Look at me. Without a gun I look like a teacher's assistant!

BerichtOnderwerp: Re: Little Bit Of Truth   wo maa 27, 2013 8:31 am


Love looks not with the eyes, but with the mind.


Little Bit Of Truth.

Spencer liet alleen maar een kleine en onschuldige glimlach op zijn gezicht komen toen hij Matthew vreemd zag kijken omdat zijn hand niet werd aangenomen. Het was niet perse dat hij het niet durfde, maar hij wou het gewoon weg niet. Mensen moesten er maar vrede meer nemen want hij ging het niet veranderen. Hij had het al wat van zich af weten te zetten, bijvoorbeeld als hij moest praten met familie van een slachtoffer. In het begin schudde hij de handen van die mensen ook niet maar dat kwam onbeleefd over. Hij had zich er dan ook over gezet en schudde die hun handen nu wel, al was dat niet meer nodig. Spencer zat zeker nog voor 5 jaar vast, als het niet langer was. "hay spencer." De blik in Matthew zijn ogen veranderde even toen Spencer zichzelf had voorgesteld. Dat was dan ook het moment dat hij een brok in zijn keel moest weg slikken, maar Matthew ging zonder vragen te stellen gewoon verder. "Hai." zei hij maar voor de tweede keer. Het onderwerp dat vervolgens werd opgelegd was misschien niet dat gene waar iedereen even graag over praatte, maar de persoon die voor hem stond leek er geen problemen mee te hebben. Nee hij leek het eerder leuk te vinden, dat was te merken aan de glimlach die hij op zijn gezicht had, en het feit dat hij moest lachen toen al de namen opgesomd werden. Deze keer was het spencer zijn beurt om even zijn ogen te versmallen en zijn hoofd een klein stukje scheef te houden, zo dat het bijna niet een op te merken was. Matthew was dus zo iemand die het zo weer zou doen.

"Zo te horen heb je, je huiswerk gedaan." Spencer haalde zijn schouders even kort op. Het was nu niet dat hij er veel tijd aan besteed was, hij had de documenten van Matthew maar even snel gelezen maar nog steeds kon hij opnoemen wat er allemaal in stond. Daarbij hield het ook om gewoon het nieuw te volgen. Het zou je verbazen wat je daarmee allemaal te weten kon komen. Natuurlijk had hij niet iedere dag de kans gehad om het nieuws te volgen, het was niet zo dat hij een rustig leventje had waarin hij tijd teveel had. Oké hij spendeerde ook wel veel tijd aan lezen maar het meeste van zijn tijd ging naar zijn werk. Het was niet iets dat je zomaar even opzij kon leggen. Dat wou hij tevens ook niet. Kort liet hij een glimlach op zijn gezicht verschijnen voor Spencer begon te praten. "Nee gewoon het nieuws kijken, het zou je verbazen wat je er allemaal door kan te weten komen. Weet je dat er echter zeer veel word verzwegen en bij elkaar gelogen? Net zoals in de krant. Normaal gezien moet alles waar zijn wat erin staat maar dat wilt niet zeggen dat iedereen zich er aanhoud. Net zoals bij roddelbladen, maar die moet je al helemaal niet vertrouwen, die zijn meestal gebaseerd op leugens." Ratelde hij allemaal achter elkaar. Mensen konden het wel eens vervelend worden maar vaak besefte hij het zelf niet dat hij aan het ratelen was over de meest domme dingen. Zijn team was eraan gewent geraakt na al die tijd, maar mensen die hem voor het eerst tegen kwamen keken altijd vreemd als hij weer aan een uitleg begon. "ik neem niet aan dat je van elke gevangenen heb bestudeerd en dat je precies weet wat elke gevangenen gedaan heeft. ik kan het ook fout hebben hoor, daar niet van. maar waarom juist ik? waarom weet je juist van mij wat ik gedaan heb en dan is de vraag ook nog, wat weet je precies van mij?" Hij liet zijn blik even vallen op al de gevangenen om zich heen. Hij kende ze niet allemaal, dat was ook wel onmogelijk, je kreeg niet alles te horen. Echter waren er sommige die hij wel kende. Gewoon van tv of waar hij over gelezen of over gehoord had. "Ho nee, het is onmogelijk om al de gevangenen te kennen. Wel ja het zou in principe wel mogelijk zijn maar een heel deel van iedereen hier heb ik nog nooit gezien." Spencer heeft altijd al de gewoonte gehad om zeer snel te praten zonder dat hij over zijn woorden struikelde. Hij haalde bij de twee volgende vragen enkel maar zijn schouders op. Ja waarom? Hij had zijn documenten gelezen, een deel gevolgd in de media maar dat eerste ging hij nu niet zeggen. Aan de blik in Matthew zijn ogen daarnet toen hij Spencer zijn naam te horen kreeg kon je zien dat hij de naam herkende, maar het zag er niet naar uit dat hij al wist van waar, iets dat zo mocht blijven. "Ik weet het gewoon." Was zijn simpele antwoord. "Het probleem is dat er zoveel verhalen over je rondgaan. Allemaal zijn ze verzonnen behalve één. Je verkocht meisjes aan andere mensen als prostituees en de zes die je vermoord hebt zijn allemaal met hetzelfde mes neergestoken maar door verschillende messteken." Hij vond het werkelijk niet gezellig om het nu luidop te zeggen, iets waar hij normaal geen enkel probleem mee zou hebben. Gewoon het feit dat hij hier omringt was met andere gevangenen. Mensen die zeker een heel stuk gevaarlijker zijn dan de jongen die nu voor zijn neus stond. Dit was verre van het verschrikkelijkste dat hij al gezien had. Sommige dingen waren zo onmenselijk dat je het jezelf niet kon inbeelden. Dingen die zelfs verborgen werden gehouden voor de media of waar niet al de details van werden verteld. Spencer keek kort even opzij maar daarna maakte hij meteen weer oogcontact met Matthew. Dit moest wel het juiste verhaal zijn, dat was namelijk degene die in zijn documenten stond. Niet degene die hij had van de tv.

TAG:Matthew | WORDS:974 | CREDIT:LESLY

_________________



"It has been said that time heals all wounds. I do not agree.
The wounds remain. In time, the mind, protecting
its sanity, covers them with scar tissue,
and the pain lessens, but it is never gone."

Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken http://alcatraz.actieforum.com
Matthew Hill
P R I S O N E R

avatar

Aantal berichten : 34
Registratiedatum : 23-03-13
Leeftijd : 23
Woonplaats : Neverland~

Character sheet
Soort: Gevangenen
Liefde: Loverboy, you're playing those hearts like toys, Don't you feel bad, don't you feel bad?
Quote: Well I'm your friend, friends with benefits.

BerichtOnderwerp: Re: Little Bit Of Truth   za maa 30, 2013 7:29 am

Wear a smile, show respect
WHEN I WAS YOUNGER, YOU NEVER SAID
WHEN I WAS OLDER, I'D FEEL HELPLESS

WHEN I WAS YOUNGER, I USED TO CARE. ABOUT EVERYTHING THAT MY FATHER SAID. WHEN I WAS YOUNGER, YOU EVEN TOLD ME. TO SHOW EVIL, THE UTMOST RESPECT. WHE I WAS YOUNGER, I NEVER THOUGHT. THAT WHEN I WAS OLDER, I'D FIGHT YOUR WARS. WHE I WAS YOUNGER, I ONLY DREAMED. THAT WHEN I GOT OLDER, YOU'D BE PROUD OF ME.

|| SPENCER ||
'Little Bit Of Truth'

Zoals Matthew de jongen opnieuw had begroet had ook Spencer hem opnieuw begroet. Hij glimlachte maar gewoon even vriendelijk terug naar de jongen en hield zichzelf stil naast de jongen. Hij had zijn handen achter zijn rug vast en liet zijn blik gewoon rustig over de binnenplaats glijden terwijl hij aandacht luisterde naar de jongen. "Nee gewoon het nieuws kijken, het zou je verbazen wat je er allemaal door kan te weten komen. Weet je dat er echter zeer veel word verzwegen en bij elkaar gelogen? Net zoals in de krant. Normaal gezien moet alles waar zijn wat erin staat maar dat wilt niet zeggen dat iedereen zich er aanhoud. Net zoals bij roddelbladen, maar die moet je al helemaal niet vertrouwen, die zijn meestal gebaseerd op leugens." Matthew had geen verbaasde uitdrukking op zijn gezicht. Of iets anders wat liet merken dat hij dit toch wel vreemd vond. Wie had er nou tijd om het nieuws te kijken of roddelbladen door te lezen. Matthew had daar echt geen tijd voor gehad. Hij was elke avond ergens anders en hij had ook nooit geen tijd om een blad door te spitten naar nieuws van zichzelf. Hij vond het dan ook niet interessant wat mensen over hem schreven omdat het negen van tien keer toch niet waar was. Dat wist Matthew wel zeker.
"Het heet ook niet voor niets nieuws, als we allemaal de waarheid zouden zeggen zou het een stuk minder interessant worden. Mensen willen sappige en ranzige details. Die heb ik ze gegeven, meerdere malen in de rechtbank en dan lopen ze nog te zeuren. Dan vinden ze weer dat de details te uitgebreid zijn, dat ik een monster ben dat ik zulke dingen durf te zeggen." Zei Matthew droogjes. Hij had inderdaad geen een keer gelogen in de rechtbank over zijn misdaden, wel over zijn verleden en dat soort dingen die mensen van hem vroegen. Zijn advocaat was boos op hem geweest de eerste paar keer. Boos dat hij de waarheid zat te vertellen. Wat moest hij dan doen? Liegen? Dat had geen nut gehad, niemand had meer of minder medelijden met hem gekregen als hij zou liegen. Ook zat hij daar gewoon niet op te wachten. Hij zou alles vertellen aan iedereen over zijn daden. "Ho nee, het is onmogelijk om al de gevangenen te kennen. Wel ja het zou in principe wel mogelijk zijn maar een heel deel van iedereen hier heb ik nog nooit gezien." Matthew kon dat delen met Spencer. Hij kende ook niet iedereen en waarschijnlijk wilde hij ook de helft niet kennen. Hij vond de andere ook niet zo interessant, hij was meer bezig met andere dingen.

"Ik weet het gewoon. Het probleem is dat er zoveel verhalen over je rondgaan. Allemaal zijn ze verzonnen behalve één. Je verkocht meisjes aan andere mensen als prostituees en de zes die je vermoord hebt zijn allemaal met hetzelfde mes neergestoken maar door verschillende messteken." Matthew klapte langzaam en sarcastisch in zijn handen, hij keek de jongen aan met een vriendelijk glimlach, maar van binnen ging hij helemaal stuk van het lachen.
"Wauw hoe heb je dat verzonnen? Van de krant?" Vroeg Matthew sarcastisch. Dat verhaal was zeker waar, maar dat verhaal was zo waar dat iedereen het wist. Daar ging het Matthew niet op, wat wist Spencer nog meer van hem dan alleen de basis feitjes. Die kon iedereen opnoemen, maar de rest niet.
"Het klopt, het klopt. Er gaan veel verhalen over mij rond, de ene nog absurder dan de andere. Het verhaal dat ik meisjes verkocht is ook helemaal en dat ik er zes heb neer gestoken met hetzelfde mes is ook waar. Maar kom op. Dat is de basis. Dit heb ik meerdere keren herhaald in de rechtbank. Maar de rest? Weet je ook de rest van het verhaal. Wat mij heeft aangezet dit ooit te gaan doen? Waarom ik nog studeer op school, of wat mij gedreven heeft mijn ouders te vermoorden?" Vroeg Matthew met een lichtelijke uitdagende toon. Hij was benieuwd of de jongen genoeg van hem wist. Of hij ook het lef had om het te gokken. Lef. Matthew zocht wel iemand met lef, zonder lef kan je niets. Wel had Matthew zelf ook wat dingen verborgen gehouden voor de rechter die hij juist had. Wat zijn moeder hem had aangedaan bijvoorbeeld. Waarom hij dat had gedaan? Hij wilde geen medelijden krijgen van anderen. Het was nou eenmaal gebeurd en daar kon niets aan veranderd worden. Straf vermindering zou daar echt niet aan mee helpen. De nachtmerries die Matthew er van over gehouden had, zouden daar echt niet minder van woorden. De harde woorden en slagen van zijn vader zouden ook niet minder pijnlijk zijn dan.

Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken http://supernaturall.actieforum.com
Spencer Reid
A D M I N

avatar

Aantal berichten : 91
Registratiedatum : 20-03-13
Leeftijd : 20
Woonplaats : Narnia 8D

Character sheet
Soort: Gevangenen
Liefde: Sometimes the hardest part isn't letting go, but rather, learning to start over.
Quote: Look at me. Without a gun I look like a teacher's assistant!

BerichtOnderwerp: Re: Little Bit Of Truth   za maa 30, 2013 8:41 am

SPENCER REID

"IT HAS BEEN SAID THAT TIME HEALS ALL WOUNDS. I DO NOY AGREE. THE WOUNDS REMAIN. IN TIME, THE MIND, PROTECTING IT'S SANITY, COVERS THEM WITH SCAR TISSUE, AND THE PAIN LESSENS, BUT IT'S NEVER GONE."



De eerste dag dat Spencer zijn pistool moest inleveren was hij verschrikkelijk opgelucht. Opgelucht omdat hij het wapen waarmee hij een moord gepleegd had niet meer in zijn bezit te hebben. Langs de andere kant vond hij het verschrikkelijk. Zeker nu hij zelf in de gevangenis was beland tussen stuk voor stuk gevaarlijke mensen. Hij verdiende het wel. Daar ging hij zelf niet over liegen. Hij bleef altijd tegen iedere moordenaar zeggen dat je niet mocht doden uit wraak, dat je zowiezo niet mocht moorden, maar nu had hij het toch zelf gedaan omdat hij het niet aankon. Hij had zich dagen, weken opgesloten in zijn appartement tot hij er genoeg van had. Hij had de moordenaar gevonden en vervolgens vermoord, al waren er genoeg andere mogelijkheden geweest. Hij had haar niet moeten vermoorden, maar toch had hij het gedaan. Hij moest Maeve wraken maar achteraf gezien voelde hij zich er alleen maar slechter door. Zo slecht dat hij nu nog steeds wakker lag s'avonds. niet alleen door de moord maar ook door de dood van Maeve. De enige vrouw waarvan hij ooit echt had gehouden, maar het was te mooi geweest om waar te zijn. Hun eerste ontmoeting was meteen ook hun laatste. Hij knipperde enkele keren met zijn ogen toen hij weer uit zijn gedachten werd gehaald door Matthew die weer begon te praten. "Het heet ook niet voor niets nieuws, als we allemaal de waarheid zouden zeggen zou het een stuk minder interessant worden. mensen willen sappige en ranzige details. die heb ik ze gegeven, meerdere malen in de rechtbank en dan lopen ze nog te zeuren. dan vinden ze weer dat de details te uitgebreid zijn, dat ik een monster ben dat ik zulke dingen durf te zeggen." Spencer haalde zijn schouders enkel maar even op. Er waren genoeg mensen die bleven geloven dat het nieuws de pure waarheid was omdat het nieuws eigenlijk alleen maar de waarheid mocht vertellen, net zoals de krant enkel maar de waarheid mocht schrijven. Beide hielden ze zich er niet aan. Van de krant was het bekend maar mensen bleven toch maar geloven dat het nieuwsbericht de waarheid was, al waren er toch enkele mensen die slim genoeg waren om het niet allemaal te geloven. "Ze vinden je niet alleen maar een monster om het feit dat je de details verteld. Natuurlijk is het een reden. Mensen hebben ook niet graag dat een misdadiger zo praat over zijn slachtoffers. Er zo luchtig over praat en er niets mee in zit om het te zeggen. Zo komt het over alsof de persoon trots is over wat hij doet en hij zich er niet slecht bij voelt. Sommige zijn er echter totaal niet trots op, anderen dan weer wel. Daarbij vinden ze je ook een monster om wat je hebt gedaan. Dat is voor mensen al genoeg om je een monster te noemen, al zijn er mensen die veel ergere dingen doen." Natuurlijk is iedere moord verschrikkelijk, maar sommige zijn nu eenmaal erger dan anderen als je enkel maar denkt aan wat er gebeurd is.

"Wauw hoe heb je dat verzonnen? van de krant?" Een kleine glimlach verscheen even kort op zijn gezicht. Zijn hoofd schudde hij zachtjes. "Nee, uit je documenten. Je kan er zo goed als alles in terug vinden wat er bekend van je is." Zei hij serieus, en niet zoals Matthew zelf op een sarcastische toon. "Het klopt, het klopt. Er gaan veel verhalen over mij rond, de ene nog absurder dan de andere. Het verhaal dat ik meisjes verkocht is ook helemaal en dat ik er zes heb neer gestoken met hetzelfde mes is ook waar. Maar kom op. Dat is de basis. Dit heb ik meerdere keren herhaald in de rechtbank. Maar de rest? Weet je ook de rest van het verhaal. Wat mij heeft aangezet dit ooit te gaan doen? Waarom ik nog studeer op school, of wat mij gedreven heeft mijn ouders te vermoorden? Hij keek opzij naar Matthew. Hij wou het dus werkelijk allemaal uit zijn mond horen komen? Hij vroeg er zelf aan dus hij wou het werkelijk ook echt horen. Echter kon Spencer niet garanderen dat het allemaal klopte, hij moest ook maar geloven wat hij gelezen had in de documenten van Matthew en wat hij allemaal op het nieuws en alles hoorde. Hij kon zich alleen maar daarop focussen. Hij haalde kort even adem voor hij zijn blik gewoon voor zich richtte naar het basketbal veld waar enkele mensen aan het spelen waren. Echt een veld was het niet, het waren gewoon twee ringen die over elkaar stonden. Op de grond waren wel lijnen geverfd maar die was al aan het vergaan. "Je bent in Melbourne geboren op 23 februari 1990. Bent nu 23 en op je 14 jaar van huis weggelopen. Pas op je 18de ben je naar ze terug gekeerd maar niet voor een gelukkig leven verder te hebben. Je hebt die dag je ouders allebei vermoord. Je moeder omdat zij je seksueel misbruikt had en je vader omdat hij je mishandelde. Waarom dat je nog studeert, daar heb ik geen antwoord op." Hij was niet onder de indruk van het gene dat de man had meegemaakt. Hij was zeker niet de eerste en zal ook niet de laatste zijn. Veel criminelen hebben zo'n achtergrond , het was zeker niets speciaal. Natuurlijk was het erg, dat gaf hij toe, maar Spencer zou de man daarvoor niet anders gaan behandelen. Niet dat ze man het eigenlijk zou willen. Hij was nu niet echt het type uit dat medelijden wou hebben van mensen. Hij was echter wel een persoon dat de macht wou hebben over iemand.

WORDS: 945 • TAG(S): Matthew Hill • Notes: ***

coded by pallestralle of ATF


_________________



"It has been said that time heals all wounds. I do not agree.
The wounds remain. In time, the mind, protecting
its sanity, covers them with scar tissue,
and the pain lessens, but it is never gone."

Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken http://alcatraz.actieforum.com
Matthew Hill
P R I S O N E R

avatar

Aantal berichten : 34
Registratiedatum : 23-03-13
Leeftijd : 23
Woonplaats : Neverland~

Character sheet
Soort: Gevangenen
Liefde: Loverboy, you're playing those hearts like toys, Don't you feel bad, don't you feel bad?
Quote: Well I'm your friend, friends with benefits.

BerichtOnderwerp: Re: Little Bit Of Truth   wo apr 03, 2013 2:01 am

Wear a smile, show respect
WHEN I WAS YOUNGER, YOU NEVER SAID
WHEN I WAS OLDER, I'D FEEL HELPLESS

WHEN I WAS YOUNGER, I USED TO CARE. ABOUT EVERYTHING THAT MY FATHER SAID. WHEN I WAS YOUNGER, YOU EVEN TOLD ME. TO SHOW EVIL, THE UTMOST RESPECT. WHE I WAS YOUNGER, I NEVER THOUGHT. THAT WHEN I WAS OLDER, I'D FIGHT YOUR WARS. WHE I WAS YOUNGER, I ONLY DREAMED. THAT WHEN I GOT OLDER, YOU'D BE PROUD OF ME.

|| SPENCER ||
'Little Bit Of Truth'

Ze vinden je niet alleen maar een monster om het feit dat je de details verteld. Natuurlijk is het een reden. Mensen hebben ook niet graag dat een misdadiger zo praat over zijn slachtoffers. Er zo luchtig over praat en er niets mee in zit om het te zeggen. Zo komt het over alsof de persoon trots is over wat hij doet en hij zich er niet slecht bij voelt. Sommige zijn er echter totaal niet trots op, anderen dan weer wel. Daarbij vinden ze je ook een monster om wat je hebt gedaan. Dat is voor mensen al genoeg om je een monster te noemen, al zijn er mensen die veel ergere dingen doen." Matthew lachte kort en zachtjes. Hij was echt niet trots op zijn daden, dat wist hij heel zeker. Maar wat moest hij anders doen? Een potje gaan janken in die Recht zaal, inderdaad vertellen wat er allemaal gebeurd is en dan hopen dat ze misschien beetje medelijden met hem hadden? Dat is belachelijk, dat is gewoon vermakelijk voor mensen. Ze zouden hem uitlachen en denken dat hij zielig is. Zeggen dat hij het deed omdat hij niet anders wist. Matthew was niet gek, hij wist heel goed dat je niet zo met mensen om moest gaan. Maar waarom deed hij het dan? Omdat hij ook niet wist hoe je anders met mensen om moest gaan. Maar waarom zou hij zo iets stoms toegeven? Het zou hem echt niet helpen. Daarom hield hij liever zijn mond er over. "Nee, uit je documenten. Je kan er zo goed als alles in terug vinden wat er bekend van je is." Hier was Matthew toch wel een beetje verbaasd over. Wat deed hij met zijn documenten? Was dat waarom hij hier zat? Omdat hij documenten had gestolen over misdadigers?
"Mijn documenten?" Vroeg Matthew zonder enige toon verwisseling die op verbazing duidde. Het klonk allemaal heel normaal, er werden zo vaak documenten gestolen, maar waarom dan die van hem. Of had de jongen de documenten om een heel andere reden gezien? Matthew wilde het niet zo vragen waarschijnlijk zou hij er dan geen antwoord op krijgen.

"Je bent in Melbourne geboren op 23 februari 1990. Bent nu 23 en op je 14 jaar van huis weggelopen. Pas op je 18de ben je naar ze terug gekeerd maar niet voor een gelukkig leven verder te hebben. Je hebt die dag je ouders allebei vermoord. Je moeder omdat zij je seksueel misbruikt had en je vader omdat hij je mishandelde. Waarom dat je nog studeert, daar heb ik geen antwoord op." Matthew keek wat geïrriteerd voor zich uit hij kon dit moeilijk ontkennen als de man zijn documenten had gelezen. Dat hij seksueel misbruikt was stond vast in het document dat hij onderzocht was psychisch en lichamelijk. Hun wisten misschien als enige de echte waarheid van Matthew, zo dus nu ook Spencer.
"Hoe lang is het geleden dat je die papieren heb gelezen?" Vroeg Matthew, zijn toon van spreken was nu degelijk veranderd. Hij klonk allang niet meer zo vriendelijk als dat hij eerst klonk. Hij keek Spencer ook niet meer zo vriendelijk aan. Hij was dan ook een stuk mee benieuwd geraakt aan hoe de jongen aan die papieren is gekomen. Hij won er nu ook geen doekjes meer om heen.
"Hoe komt een misdadiger trouwens aan documenten van gevangen van Alcatraz." Het was geen vraag, maar eerder op een soort bevelende toon dat Spencer moest antwoorden. Matthew was er gewoon benieuwd naar geworden hoe het kon. Als hij inderdaad de papieren had in gezien toen hij de gevangenis binnen trad, zou Matthew nog een hele rel kunnen schoppen. Dan zou hij nog wel even in het nieuws komen. Als hij daarna nog wist uit te breken zou ongeveer de halve wereld op zijn kop staan. Een grijns verscheen op het gezicht van Matthew. Ja hij zou dat echt geweldig vinden als dat zou gebeuren. Als snel liet hij de grijns van zijn gezicht druipen en keek hij Spencer weer serieus aan.

ooc: Sorry voor het lange wachten.

Terug naar boven Ga naar beneden
Profiel bekijken http://supernaturall.actieforum.com
Gesponsorde inhoud




BerichtOnderwerp: Re: Little Bit Of Truth   

Terug naar boven Ga naar beneden
 
Little Bit Of Truth
Terug naar boven 
Pagina 1 van 1

Permissies van dit forum:Je mag geen reacties plaatsen in dit subforum
Alcatraz :: 
 :: 
Courtyard
-
Ga naar: